ผ่านไปห้าเดือนแล้วนะเนี่ย...เร็วดีจัง

แต่ตอนนี้ อยากให้มันเร็วกว่านี้อีกซักนิด..ได้มั้ย..นู๋วันอยากกลับไทยแล้ว

คิดถึงตอนทำงาน เพือ่นๆ แล้วก็ชีวิตในห้องน้อยที่สีลมจัง

ทำงาน ได้ตังค์ ชอปปิ้ง ดูหนัง เจอเพือ่น ไปดอยตุง นั่งเม้า แล้วกลับห้อง เหงามั่ง ทุกข์มั่ง แต่คุ้นเคย

แง.. อยากกลับบ้านนนนนน

 

ผ่านไปห้าเดือน ได้อะไรหลายๆอย่างจากการมาต่างประเทศคนเดียว นึกๆดูแล้วก็เป็นประสบการณ์ที่ดีมากเลย

ได้รู้จักตัวเองมากขึ้น ได้เพื่อน ได้รู้จักคนดีๆเยอะแยะ ได้ทุกข์ ได้สุข ได้สนุก ได้ลำบาก ได้เหงา ได้ซึ้งกับน้ำใจจากใครที่เพิ่งจะรู้จัก

ก่อนมา เคยกลัวอะไรหลายๆอย่าง

กูจะรอดมั้ยหว่า

จะมีเพื่อนยังไง

จะเรียนไหวมั้ย

มาถึงตอนนี้ .. ก็คิดได้ว่ามันก็แค่ความกลัวอ่ะนะ  นึกถึงที่อาจารย์เอ็มบอก"ถึงตอนนั้นแล้ว มันก็จะไหวเองนะครับวรรณ" ขอบคุณอ.เอ็มมาก

ตอนนี้รู้แล้วว่ามันใช่เลย 

จริงๆแล้วต้องขอบคุณทุกๆคนเลยหล่ะ ครอบครัว เพือ่น อาจารย์ พี่ๆที่ออฟฟิต ก่อนมาทุกคนช่วยเหลือมากมาย ขอบคุณน๊า

 

................................

 

ชีวิตนักเรียนที่นี่สนุกกว่าที่คิดซะอีก หรือเพราะว่าเราไม่ได้คาดหวังอะไรมากก็ไม่รู้ดิ่

แต่มันก็ดีแล้วหล่ะที่เป็นแบบนี้

ช่วงเดือนแรก อากาศยังไม่หนาว เที่ยวเกือบทุกวันเลย ไปนู่นไปนี่ หนุกหนาน เรียนก็ไม่หนัก

พอเปิดเทอม ต้องสอบวัดระดับ ว่าจะได้อยู่ห้องไหน 

เทอมแรกเราได้เรียนระดับสาม แรกๆชิวมาก เพราะว่าแกรมม่าบางตัวเรียนมาบ้างแล้ว คุ้นๆบ้าง

แต่ครึ่งหลังนี่ ชิวไม่ไหว แอบยาก แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี

ตอนนั้นมีทัศนศึกษาที่ภูเขา โห..แค่ได้ยินว่าต้องปีนเขา ก็ไม่อยากไปแล้ว ก็เรามันชอบทะเลอ่ะ

แต่นะ..มาถึงนี่แล้ว เอาซะหน่อย ไปไหนไปกัน

สรุปว่าไปถึงแล้วก็ลุยเต็มที่ คนอื่นๆสลบเหมือดกันอยู่ตีนเขา วันวันปีนถึงยอดเลย ฮ่าๆ ไปกันแค่ห้าคนเท่านั้น หนึ่งในนั้นก็มีเราอยู่ด้วย ภูมิใจมากเลย อิอิ

 

เทอมนี้ ผ่านมาระดับสี่ โค้งสุดท้ายของแกรมม่าแล้ว เฮ้ออออ จะอ้วกออกมาเป็นแกรมม่าอยู่แล้ว

เรียนกันวันละสามตัว จะบ้าตาย เรียนหน้าลืมหลัง ใช้กันมั่วไปหมด

แรกๆแอบเครียด แต่ตอนนี้ก็หนุกหนานดี ไม่เครียดเท่าไหร่แล้ว คิดให้มันสนุกดีกว่า

เทอมนี้ทัศนศึกษาที่สวนสนุกเอเวอร์แลนด์ ติดที่ว่ามันเป็นฤดูหนาว ต้นไม้ดอกไม้ไม่มี ก็เลยไม่ค่อยสวยเท่าไหร่

อีกอย่าง ตอนเล่นเครื่องเล่นสูงๆ ลมโกรกซะ...โคดจะหนาววววว แต่ก็มันส์อีกแบบ

 

ประสบการณ์อีกอย่างที่ยากจะลืม ฮ่าๆ

คือ...การไปจิมจิลบ้ง(ห้องอาบน้ำสาธารณะ)

ดีนะที่เราเข้าไปคนเดียว ไม่งั้นเขินแย่ โหะๆ

พอเปิดประตูเข้าไปก็..กรี๊ดดด นี่ช้านอยู่ที่ไหนฟระเนี่ย พวกนี้นี่มันใครกานนน เอากันงี้เลยหรอ .. นี่ช้านต้องทำงี้หรอเนี่ย

แอบอึ้งอยู่ห้านาที นึกแล้วขำมาก

นั่งอึ้งอยู่ที่ลอกเกอร์เสื้อผ้า ไม่กล้าถอดง่ะ ก็แหมๆ ไม่ชินเลย

เราคิดๆดู ถ้าที่ไทยมีแบบนี้ คงมีคลิปออกมาตรึม ฮ่าๆ

สาวๆเกาหลีแบบ...เอ่อ ผิวสวยมากมาย พอดีกว่า..เด่วติดเรท ฮ่าๆ

 

ปล. หวัดดีปีใหม่นะค๊า (เมื่อวานปีใหม่เกาหลี-ตรุษจีนนั่นแหล่ะ)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผ่านไปไวมากๆๆๆ ปีนึงแล้วอ่ะนะที่เรารับปริญญา

ดีใจด้วยกับบัณฑิตใหม่น๊า ทุกๆคน

เป็นโอกาสดีที่ได้กลับทับแก้วอีกครั้ง เง้ออ....คิดถึงจัง

คิดถึงทับแก้วมากๆๆ

เรากะนัชก็เลยเดินเล่นซะรอบม.เลย "คณะเรา..อักษร" "สะพานข้ามดาว" "ลานทรงพล" "ยูเนี่ยนมอล์" "เพชรช็อป" "ปี้คูล" "เพชรรัตน์4" "สะพานสระแก้ว" "สนามจันทร์"

เง้ออออ คิดถึงมากมาย

 

 

ปล. ขอแอบร้องเพลงคณะ อิอิ

 

"มีเพียงเราที่เข้าใจกันดี พร้อมจะมีสิ่งดีให้กัน

ให้เรืองนามทั่วทั้งสนามจันทร์ ว่าเรานั้นคืออักษร..."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ป้าแอ้วประกาศแต่งงานอย่างเป็นทางการ

18กรกฏานี้ ณ กรุงลอนดอน

โทรหาเรามะวาน เราก็ถามว่า

"ป้าแอ้ว อยากได้ไรรึป่าว"

ตอบว่า"อยากให้เพื่อนมางานแต่งอ่ะ"

กำ...

ส่งเงินมาจิ่ ไปแน่

รักป้าแอ้วนะ แต่เพื่อนเป็นผู้หญิงจนง่ะ ทำไงดี

 

เง้ออออ

 

 

แต่ไงก็ดีใจสุดๆไปเล้ยยยย

ในที่สุดก็ลงจากคานไปหนึ่ง เหอะๆๆๆ เบียดกันจะแย่อยู่แล้วเนี่ย

เกาะกันเหนียวแน่นหนึบขนาดนี้

ขนาดว่า นิกกี้มันเคยบ่น "แม่ง อีบางคนลงแล้วเสือกกระโดดกลับขึ้นมาใหม่ทำไมก็มะรู้ กูมะมีที่จะยืน"

5555

ผู้ชายหาง่าย ... ไม่สิ เพศชายหาง่าย

แต่ผู้ชายหายากนี่นา ทำไงหล่ะ

555555555

2วันนี้ยุ่งมากมาย เง้ออออ

มีspecial caseในมือเราเยอะสุดเป็นประวัติการณ์ตั้งแต่ทำงานที่นี่

 

มีcaseน้องหมา 2 case

เด็กUM(Unaccompanied Minor) 2 case

และคนป่วย strecher 1 case

 

 

 

กล้าให้เราทำได้ไงเนี่ย..เหอะๆ

ดีนะที่วันนี้strecherจะเดินทางแล้ว...ผ่านไป1 เง้ออ

มีเวลาแอบมาเขียน55

-------

เอารูปตอนไปงาน"ศิลปะกลางสวน ดนตรีกลางใจ" ที่สวนลุมฯมาลงด้วย

(จำชื่องานไม่แม่น ถ้าผิดก็ขอโทษด้วยน๊า)

งานนี้สนุกมาก

ได้ทำสมุด ได้เพ้นท์ถุงย่ามลดโลกร้อน ได้ทำเข็มกลัด

เค้าให้เราลองทำเองด้วย  ปลื้มมากๆๆ

หนุกจิงๆ^^

 

ปล. เราว่าย่ามลดโลกร้อน มันก็ไม่ได้ลดความร้อนอะไรหรอก

ถ้าเรายังใช้มันจำนวนมากๆแบบนี้

ไม่ว่าอะไร ถ้าใช้กันจำนวนมากๆ ก็ไม่ทำให้ลดโลกร้อนลงได้หรอก

ลองมาคิดถึงกรรมวิธีการผลิตถุงผ้ากันดีมั้ย

ถึงจะเป็นผ้าก็จริง แต่ถ้ามนุษย์ยังต้องการกันจำนวนมากมายขนาดนี้ ก็ต้องเข้าสู่ระบบอุตสาหกรรมอยู่ดี

ระบบอุตสาหกรรม = ทำให้เกิดโลกร้อน

จิงมั้ย???

 

วันเสาร์เพื่อนๆนัดกันไปบ้านไร่กาแฟที่เอกมัย

ก็นะ..ตามนิสัยและสันดาน เหอะๆ นัดกันบ่าย2แล้วก็สายตามเคย

นิกกี้ก็มาถึงก่อน ..

ก็เข้าใจนะ ว่าโมโห หงุดหงิด

แต่เรากำลังจะถึงแล้วอ่ะ อีกไม่เกิน10นาที ปรากฏว่าโทรไปอีกที

นิกกลับแล้ว แป่ว

นิกกี้มันโมโหมาก.."ทำไมมาสายกันตลอดเลยวะ ต้องมารออีกแล้ว"

ง่า...ขอโต๊ดดดด

กลายเป็นว่าเหลือแค่เรา ป๋อ อุ๋ย อ้อ กะเบล ที่มากินด้วยกัน

เสียดาย เสียใจ ที่นิกกี้ไม่อยู่รอมาด้วยกัน ร้านน่านั่งมาก สบายดี ชอบๆ

นอกจากจะไปบ้านไร่ฯแล้ว ตอนเย็นก็ไปงานเปิดตัวหนังสือพี่เอ๋ที่ร้านกาแฟประตูสีฟ้า(blue door)เอกมัยซ.10ด้วย

ร้านนี้ก็น่ารักดี แต่ดูท่าทางจะแพงนะเนี่ย...ก็ไม่รู้หรอก ไม่ได้กินอะไรเลย คนเยอะจัด

อยากเข้าไปดู "นิ้ว" พี่เอ๋ตัวเป็นๆเหมือนกัน ว่า"กลม"มั้ย ทำไมชื่อนิ้วกลม 555

ที่ไปเนี่ย จุดประสงค์คือหวังว่าจะได้เจอพี่ก้อง..แต่พี่ก้องไม่มา ง่า...เศร้าจายยย

แต่ก็ยังได้เห็นโฉมหน้าพี่อัพ...55+ เหมือนที่เค้าวาดตัวเองในอะเดย์เลย

แต่ว่าพอพูด...เอ่อ...ผิดคาด

นุ่ม เบา และก็เข้าใจเลย ที่ป๋อมันบอกว่า "พี่อัพ พริ้ว มาก"  55+

จากนั้นก็ไปต่อที่สตาร์บัค เป็นการทัวร์ร้านกาแฟจริงๆเลยนะ 3ร้านใน1วัน

------

วันอาทิตย์นอนเป็นตายเลย กะว่าจะไปโยคะ9.00เช้า แต่ตื่นก็จะ10.00อยู่แล้ว

เพื่อนนัดไปเดินสวนกัน เหอะๆ ฝนตกและเป็นเหม่นเม้นก็เลยหลับปุ๋ยเลย ฮี่ๆ

 

สรุปว่าเมื่อวานพักผ่อนของจริง กิน นอน ดูcoffee princeที่ห้อง..อากาศดีสุดๆ ฝนหยุด เย็นสบาย

อยากให้วันหยุดอากาศดีแบบนี้ทุกวันจัง

 ปล. นางเอกเหมือนเด็กผู้ชายหน้าหวานจริงๆนะ น่าร๊ากกก

ปล.ชอบคนญี่ปุ่น (คนทำวอฟเฟิล) เท่สุดๆ

ปล.กลับสู่วังวนหนังเกาหลีทีไร ตาบวมมาทำงานทุกที

 

---------

การเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่(เว่อร์ไปมั้ย) จิราวรรณตัดผมสั้น

ว๊ากกกก...

 

หน้าเด็กลงอีก20เปอร์เซน คนตัดบอกว่า "อย่างกับเด็กมัธยม" โฮ่ๆๆ

ความน่าเชื่อถือในการทำงานลดลงไปอีก30เปอร์เซน แง้ววว

ดีนะที่งานเรามันไม่ต้องเจอหน้าผู้คน ดีอย่างนี้แหล่ะ (นั่งกินได้ท้างวัน )

 

------

ข่าวดีของวันนี้

ต่อไปอาจจะไม่ต้องรับโทรศัพท์เกาหลีแล้ว

ระบบcall centre เสร็จแล้ว เย้ๆๆๆๆ

คาดว่าจะเปิดใช้วันที่21พฤษภานี้

ให้ฝันหนูเป็นจริงด้วยเต๊อะ..เง้อ...

 

รอบที่4แล้วนะคะเนี่ย...

มะเห็นจะจริงอย่างเค้าว่ากัน555

 

แอบเซ็ง ไปทะเลตอนมีพายุเข้า

ฝนตกเดะ...

ก็เลยนั่งอยู่ในห้องไป1วัน...ยังดีที่ตอนเย็นหยุดนะนั้น

ไม่งั้นคงเอาได้แต่เล่นไพ่เอาเป็นเอาตาย

พี่ขวัญถึงกับพูดว่า"ชั้นผิดหวังนิดๆนะเนี่ย ไม่คิดว่าแกจะบ้าเล่นไพ่"555

มีพายุทำให้คลื่นก็สูงใช้ได้เลย น่ากลัวด้วย แต่ก็เล่นน้ำหนุกดี

ว่ายน้ำไม่เป็นแต่กระแดะเล่นน้ำลึกด้วยนะ 55 

ครั้งนี้เล่นน้ำเยอะสุดแล้ว ไปกะเพื่อนไม่ได้เล่นเลย พวกมันแม่งอยู่บกกันตลอด

หนักไปทางถ่ายรูป

นึกถึงอีปุ้มเลย "ชั้นไปเดินเล่นสวยๆก่อนนะ" 555

เอออออ..มึงพูดได้คนเดียวนี่ ประโยคนี้หน่ะ

ง่ะ..ว่าแล้วก็คิดถึงเพื่อนนนน

 

 

 

 

องค์การโทรเลขไทยจะปิดทำการวันนี้แล้วนะ

พออ่านประวัติแล้วก็น่าใจหายเนอะ มีมาเป็นร้อยปีแล้ว

สมัยก่อนโทรเลขมีความสำคัญด้านการสื่อสารมากๆๆๆ แต่พอเทคโนโลยีเข้ามา

ก็ลดบทบาทลงไปเรื่อยๆ คนนิยมสื่อสมัยใหม่ที่เร็วกว่า ถูกกว่า

องค์การก็เลยขาดทุนมาตลอด

จนต้องปิดทำการวันที่1พฤษภา2551นี้อ่ะ

เราว่าการส่งโทรเลข จดหมาย หรือโปสการ์ดเป็นอะไรที่คลาสสิคมากๆเลยนะ

แต่ก็นะ พอมีอะไรที่เร็วกว่า สะดวกกว่าอย่างโทรศัพท์หรืออินเตอร์เน็ต ก็ทำให้ลืมโทรเลขหรือจดหมายไป

พอมีข่าวว่ากรมโทรเลขจะปิดทำการ

เราก็เลยไปส่งโทรเลขประวัติศาสตร์มาเมื่อวาน55

ก็ว่ากันไม่ได้นี่นา....

จะมีซักกี่ครั้งที่เราคิดจะส่งโทรเลข???

ถ้าไม่ได้อ่านข่าวว่าจะปิดทำการ เราเองก็คงไม่นึกถึงโทรเลขหรอก

อย่างมากก็แค่จดหมายหรือโปสการ์ด...

เราว่าคนส่วนใหญ่ก็คงเป็นแบบนี้หล่ะ

 

จำได้ว่าเคยเรียนการเขียนโทรเลขตอนประถม

คุณครูให้ไปขอแบบฟอร์มมานั่งกรอก และจากนั้นหลายปีจนถึงตอนนี้

ก็ไม่เคยจับแบบฟอร์มนั้นอีกเลย

 

เมื่อวานตอนไปถึงไปรษณีย์--

 รู้แต่ว่าอยากส่งโทรเลขแต่ไม่รู้จะส่งให้ใครดี ก็เลยส่งให้หลานซะเลย ไอ้น้องกรนี่หล่ะ

จะเก็บไว้ให้ตอนมันโต จะได้รู้ว่าแต่ก่อนประเทศไทยเคยมีโทรเลข และมันเป็นยังไง

เสียดายที่ไม่ได้ไปที่ไปรษณีย์กลางบางรักอยู่เหมือนกัน

เพราะเค้ามีการเคาะรหัสมอส(ตะแล๊ปแก๊บ) ให้ดูด้วย

แต่ว่าด้วยความขี้เกียจเดินและฝนก็ทำท่าเหมือนจะตก ก็เลยตัดสินใจส่งที่ไปรษณีย์ใกล้ๆออฟฟิต

กระดาษที่เจ้าหน้าที่เอามาให้เราเขียน เหลืองและกรอบมาก

บ่งบอกว่า ไม่ค่อยมีใช้โทรเลขกันแล้ว

น่าเศร้าแทนเจ้าหน้าที่จริงๆ

(อ่านจากหนังสือพิมพ์คม ชัด ลึก เค้าบอกว่าสมัยก่อน มีเจ้าหน้าที่ทำงานโทรเลขเป็นร้อยๆคน

ยุ่งกันทั้งวัน มีคนมาใช้บริการไม่ขาดสาย แต่ปัจจุบันเหลือเจ้าหน้าที่แค่1คนเท่านั้น

และก็ว่างเอามากๆ)

 

หวังว่าพอเจ้าหลานกรมันโตขึ้น มันจะเห็นคุณค่าโทรเลขของชั้นนะ55

หรือจะแค่พูดว่า อะไรเนี่ย อา?? ล้าสมัยจริงๆ...

55

มะวานนี้สอบเกาหลีอีกแล้ว แว๊กกกก...

ไม่ต่างจากเดิม เหอะๆ

พี่จินนี่ขา..คือ...ที่เป็นอยู่ก็โอเคแล้วนะ

ไม่ต้องอยากขึ้นเงินเดือนหนูมากขนาดนั้นก็ได้  เหอะๆ

เปลือง"งบ"บริษัทน๊า--"

ทรมานใจหนู....

ยังมีน้ำใจจะส่งหนูไปเรียนเพิ่มเติม ออกตังค์ให้ด้วย..เง้อ...

มะอาวววววว...มะอยากเรียนแว้วววว

 

ช่วงนี้มีแต่คนชวนไปดู สี่แพร่ง ง่ะ...

น่ากลัวเน้อพี่น้อง มะกล้าดู

 

ออ...นู๋วันจะไปทะเลหล่ะ ฮ่าๆๆ ดีใจ๊ดีใจ

แต่ติดตรงที่ว่ามันเป็น "เสม็ด" อีกแล้วนี่ดิ่

รอบที่4แล้วน๊า   

แต่ก็นะ..ที่เดิมอาจจะไม่เหมือนเดิมก็ได้นี่นา(ไม่มีทางเลือก..หาเหตุผลจูงใจตัวเอง55+)

อาจจะได้บรรยากาศต่างกันไป เพราะคราวนี้ไปกะเพื่อนพี่วิ

ที่สำคัญ..คราวนี้ไม่ต้องไปมองหาหนุ่มมาเล่นกีตาร์ให้อย่างคราวที่ไปกะเดอะแกงค์แล้ว

เพราะว่ามีพี่ผู้ชายไปด้วย3คน โฮ่ๆๆๆ (จะไปกล่อมให้เอากีตาร์ไปด้วย)

 

ตอนนี้ก็1ปีพอดีเลยที่ไปเสม็ดกับเดอะแก๊งค์ (ตอนนั้นสาวๆล้วน 11 ชีวิต!!!)  เจี๊ยวจ๊าวกันน่าดู ตอนนั้นก็ฮาดี

เพราะกว่าจะได้แกงค์หนุ่มโสดมาเล่นกีตาร์ให้อย่างที่ฝันกันไว้

ก็ปาเข้าไปวันสุดท้ายแล้ว แต่ก็มันส์ดีนะ ได้เพื่อนมาอีกกลุ่มใหญ่เลย ก็พวก ตั้ม ไง คิคิ

ที่สำคัญ เป็นเด็กบีบอยกะเล่นสเก็ตด้วย ฮิ้วววว...เป๊กเลย 5555

(และจากนั้นมา นู๋วัน ก็บ้าเด็กบีบอยไปเลย โฮ่ๆๆ)

 

จะว่าไปแล้ว ครั้งนั้นเป็นการไปทะเลที่มีความสุขมากมายเลยนะ

--เรียนเพิ่งจบ ไม่มีแล้ว  "หนังสือ การบ้าน พรีเซน ท่องศัพท์  ฯลฯ"

      --ไม่ต้องคิดเรื่องงาน (ทั้งกลุ่มยังไม่มีใครหางานเลย55)

--ปลดปล่อยกันสุดๆ

คิดถึงๆๆๆๆๆ

 

 

รอ ร๊อ รอ...
เวลารออะไรมันดูน๊าน-นานเนอะ
เง้อออออ....

เศร้ามากมาย
ไม่ได้ไปเชียงดาวกะพี่ก้องอ่ะ อยากไป-ไป-ไป-ไป(มีแอ๊กโค่ว)
แต่ก็มะเป็นไร มีแผนสำรอง
กลับบ้านไปหาน้องกรหรือไปเที่ยวทะเลกะเจ้และเพื่อนๆเค้าดีหว่า แต่ก็นะ..มันก็ไม่เหมือนไปกะเพื่อนตัวเองอยู่ดี....
ก็ปลาร้าทั้งหลายมันไม่อยู่กันครบเหมือนเดิมแล้วนี่จิ่   ต่างแยกย้าย
เป็นปลาร้าออกจากไหไปแล้ว ออกไปสู่ทะเลกว้างงง กว้างงง จนน่ากลัว
ง่ะ.....คิดถึงเพื่อนจัง
พอโต ต่างคนต่างก็มีทางแยกเป็นของตัวเองเนอะ
ใช้ทางเดินร่วมกันมา
--สะดุดหินก็ช่วยกันพยุง
หลงทางก็หลงด้วยกัน--
--แวะข้างทางก็แวะด้วยกัน
แต่วันนึงการเดินทางร่วมกันก็ต้องจบลง
ใครจะเดินตามก้นคนอื่นไปตลอดทางหล่ะ จริงมั้ย?
ระหว่างทางผูกพันกันมาก
เวลาจะจากกันมันก็เศร้าและใจหายเป็นธรรมดาเนอะ
ชีวิตในทับแก้ว--เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดช่วงนึงเลย

  ------

ตอนเด็กคำถามประเภทว่า โตขึ้นอยากเป็นอะไร ..
คิดว่าทุกคนก็คงตอบกันได้แบบไม่ต้องหยุดคิดมากมายเนอะ
แล้วแต่ความฝัน--แล้วแต่จินตนาการ

แต่พอเวลาเปลี่ยนไป
คำถามเดิม -- กลับใช้เวลานานในการตอบ

และบางทีก็ 'ตอบไม่ได้'

เราว่า...
เปลี่ยนคำถามดูบ้างดีมั้ย

จากคำถามว่า "อยากเป็นอะไร??"

ลองถามดูว่า

"แล้วตอนนี้เราทำอะไรอยู่??" 

จะดีกว่ามั้ยน๊า???

บางทีคำถามนี้ อาจจะไปกระตุ้นให้ได้คำตอบของคำถามแรกก็ได้นะ

 

 

คิดถึงหมาน้อย

 

v

v

v

v

 

 

 

 ทำมินิโฮมใหม่ด้วย

 

แต่ว่าใช้ยากจัง

 

..

สงสัยกลับมาใช้สเปซเหมือนเดิมแหง๋ๆ

 

แอบนินทาคนเกาหลีดีกว่า หึๆๆ

สุดๆเลย แม่มมมม...

เวลาคนชาติอื่นcomplainนะ ด่าไปเหอะ กี่รอบๆไม่เคยจะสนใจ

ถ้าเกาหลีด้วยกันแค่บ่นนิดบ่นหน่อย ทำเป็นเรื่องใหญ่โต

เชอะ...เชอะ เชอะ เชอะ

วันนี้มีเคสใหม่ .. เป็นเด็ก22เดือน

คือตามกฎอ่ะ มันถือว่าเป็น infant เวลาขออาหารพิเศษก็ได้แค่ IFML= infant meal

แต่นี่มันคงพัฒนาการดีจัด ตัวโตมั้ง คุณแม่เค้ากลัวลูกน้อยไม่อิ่มก็เลยอยากให้ลูกกิน spaketti

ซึ่งมันเป็นCHML= child meal ต้อง2ขวบหรือ24เดือนอ่ะ

แต่เจ๊แกไม่ยอมๆๆๆ ยังไงลูกช้านก็ต้องได้กิน spaketti

เฮ้อ...ก็นะ กฎอ่ะมันห้ามนี่ ทางเราก็ไม่ให้สิ่

อีกอย่าคอมฯมันไม่รับข้อมูลนี้อยู่แล้ว มันใส่คำสั่งไม่ได้

เวนนน....

เจ๊แกโทรไปเกาหลีเฉยเลย..

สุดท้าย head office ถึงกับเพิ่มเติมคำสั่งใหม่ในระบบ

ICML= INFANT CHILD MEAL

เออ...เอากะมันเดะ เอาจนได้อ่ะ

ทีเป็นพวกเดียวกันนะ เร่งให้ยิกๆ เชอะๆๆๆๆๆ

 

 

เศร้าๆๆๆๆ มี่ไปแล้วพี่จิก็ออกไปอีก

วันนี้วันแรกที่ต้องทำงานรับสายเกาหลีคนเดียว..เฮ้ออออ

จะรอดมั้ยกรู

แต่ก็ยังดีนะ วันนี้เจอคนใจดีๆ พูดง่ายๆทั้งนั้น...คิดแล้วมันเศร้า

แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆ

เมื่อเช้าฝนตกด้วย ฤดูไรเนี่ย

แต่ก็ดีเป็นข้ออ้างไม่ไปออกกำลังกาย 55+

 

ฟังเพลง ระยะปลอดภัย น่ารักดี แล้วเพื่อนก็ดันส่งเมล์ที่เป็นความหมายนัยมาให้

เวนน..

กลายเป็นว่าฟังทีไร นึกถึงเมล์นั้นทุ๊กที เสียรมณ์เลยยย

 

ช่วงนี้โทรมสุดๆ เป็นสิวเบ่อเร้ม แถมตาโบ๋อีก

ดูซีรี่เกาหลีแบบวันละ4แผ่น..เหอะๆ

กำลังจะบ้าละ อินจัด 55+

ไม่หลับไม่นอน ตาบวมมาทำงาน