| waun's profile~tHerE Is nOtHinG pErmaN...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
November 08 ลมเย็นๆพัดมาแล้วฉันไม่ชอบเลย...เช้าวันนี้เปลี่ยนทางเดินไปโรงเรียน กลับไปเดินทางเก่าที่เคยใช้เดินตลอดปีที่แล้ว(ก่อนย้ายบ้าน) ระหว่างเดินก็ฟังเพลงไปด้วย อากาศก็โรแมนติกเป็นใจเหลือเกิน แถมต้นไม้ก็เปลี่ยนสี เป็นเหลือง ส้ม แดง สวยเชียว
ทันใดนั้น จิราวรรณก็เหงาขึ้นมาทันที คิดถึงบ้านนนน คิดถึงเดอะแก๊งค์ด้วย แงงงง
เดินผ่านต้นไม้ สนามฟุตบอล ห้องสมุด ก็นึกถึงเมื่อตอนมาเกาหลีใหม่ๆ เป็นช่วงนี้พอดีเลย แต่ความรู้สึกมันต่างกันมากมาย ตอนนั้นเพื่อนเยอะ สนุกมาก อะไรก็ใหม่แล้วก็น่าตื่นเต้นไปหมด ไม่เคยอยากกลับบ้านเลย ให้ตายเหอะ ฮ่าๆ
ว่างๆก็ไปนั่งเล่นสนามฟุตบอลกับเพื่อน ฟังเด็กเกาหลีตีกลอง ซ้อมเต้น ฟังเพื่อนเป่าขลุ่ย ไปคอฟฟี่ช็อป นั่งเม้า อะไรต่อมิอะไร
แต่ว่าวันนี้ความรู้สึกมันแปลกๆ เหงาบอกไม่ถูก เพื่อนๆที่สนิทกันก็ห่างหาย แยกย้าย แงงง
เหงาวุ้ยยยย
September 16 ถึงจุดพีคคค คิดอยู่แล้วว่าเรียนโทเนี่ย มันต้องเหนื่อย ยาก งานเยอะ วุ่นวือ แต่ก็ไม่เหมือนที่คิดเลย ... มันโหดกว่านั้นมาก แงงง อยากจะร้องงดังดัง เป็นปาล์มมี่ (บ้าไปแว้วว) แล้วยิ่งต้องมาเรียนด้วยภาษาที่ไม่ใช่ภาษาเราเองอีก เง้อออ ไอที่อาจารย์พูดไม่เท่าไหร่ พอจับๆได้ แต่พอมาอ่านหนังสือนี่ดิ่ แมร่งงง เปิดดิกตาปูด จะเอาหนังสือภาษาอังกฤษมาสอนไม่ได้รึไง ไม่อินเตอร์เอาซะเลย งืองือ เราว่าประเด็นก็คือ วิชาที่ลงเรียนเทอมนี้ ดันแจ๊กพ๊อด อาจารย์เขียนหนังสือเองกันหมด แล้วเฮียๆแกก็นะ..เอาหนังสือตัวเองมาสอน (ได้เปอร์เซนต์ชัวร์ป้าบ) แล้วงานเยอะก็มาก สั่งๆๆๆอย่างกับสั่งขี้มูก แมร่งงง ไม่คิดถึงกรูเล้ย เพิ่งรู้ว่าตัวเองเครียดได้ขนาดนี้ก็ตอนที่ มัน...มัน....มันคือ....สิววว ขึ้นมาแปดเม็ดนี่แหล่ะ กำ ตั้งแต่เล็กแต่น้อย ไม่เคยมีสิวเยอะได้ขนาดนี้ เวนนนนเอ้ยย เศร้าใจเลยกรู้ ใครบอกว่ามาเกาหลีแล้วผิวจะสวย แต่ต้องวงเล็บให้ด้วยว่า ไม่ได้มาเรียนโท ..ฮา บ่นไปก็แค่นั้น (อีเด็กเวียตนามที่นั่งข้างๆมันชอบว่าㅠ.ㅠ)เง้อออ ก็จริงของมัน สู้ต่อไป ย้ากกกกก July 03 birthday^^จริงๆแล้วไม่คาดหวัดอะไรกับวันเกิดเลย อยู่ไกลบ้านแบบนี้ ครอบครัวก็ไม่มี เดอะแก๊งค์ก็ไม่อยู่ ช้านนนนอยู่ห่างไกล...แง
แต่เกิดความประทับใจมากมาย เพื่อนๆน่าร๊ากกกก
วันเกิดเราปีนี้ตรงกับวันพฤหัส ก็ไปเรียน(แอบสาย)ด้วย ฮ่าๆ เพือ่นในห้องเมสเสสมาตาม "มีซองงง อยู่หนายยย?" เราเข้าไปนั่งข้างหลังมันแล้วตอบเมสเสสกลับ "อยู่หลังแกไง"
ทำขำได้หนึ่งช็อต โฮะๆ พอตอนพักครึ่งเพื่อนเซอร์ไพร์ซื้อเค้กมาให้ อร่อยมากกก แต่ว่าเขียนชื่อเราผิดเป็น"มีซอน"
 อ่านะ..ก็เพิ่งจะเปิดเทอมไม่นาน ยังไม่คุ้นดี ไม่ว่ากานๆ ฮ่าๆ กินเค้กกันเกลี้ยงเลย แล้วอ.ก็ให้ของขวัญเป็นหนังสือสองภาษา เกาหลี อังกฤษด้วย ชื่อlove story^^
ตอนบ่ายโดดเรียนพิเศษวิชาวัฒนธรรมหนีไปนวดตัว (เหตุคือ เพื่อนบอกว่า "วันเกิดนะ โดดเถอะไม่เป็นไรหรอก ถ้าแกไม่โดด เราไปนั่งรอที่ร้านกาแฟก็ได้") กำ..กดดันกันชัดๆ
นวดตัวนี่ ครั้งแรกเลยนะเนี่ย โห...ไม่เจ็บอ่า แต่ว่า จั๊กจี้สุดๆ มีเราหัวเราะเสียงดังอยู่คนเดียวในห้องนวด น่าอายชะมัด แต่มันอดไม่ได้จริงๆง่ะ พี่แกเล่นกดซะถูกจุดเลย --" สะดุ้งโหย๋ง
จากนั้นก็ไปดูเต้นb boyz สุดเท่ที่แถวๆ hong-ik โชว์นี้ฝันมานานแล้วว่าจะต้องดูให้ได้ อยากดูมาก ดีใจสุดๆที่ได้ดู พี่แกเท่จริงๆ ตัวเอกหล่อได้ใจ ฮ่าๆ
ถ้าใครสนใจลองดูเว็บนี้นะhttp://www.ballerinawholovesbboy.com/
หลังจากที่ดูบีบอยสุดหล่อเสร็จก็ไปกินอาหารฝรั่งเศส โอ้ววว...แพงได้อีก แต่ว่าก็อร่อยดีนะ แต่ว่าถึงยังไงก็..คิดถึงส้มตำมากกว่านะ แป่ววว
ก่อนกลับกินเค้กไอติมกันต่อ .. เป็นวันที่มีความสุขมากมาย
 (กินเยอะมากกก)แล้วเมื่อคืนนี้(วันศุกร์)เพื่อนๆมารวมตัวกัน เพื่อนเนปาล(แอมริด)ทำแกงกะหรี่นปาลให้กินด้วย ส่วนเราทำข้าวห่อสาหร่าย(คิมบับ) อร่อยสุดๆ ไม่เว่อร์นะ ฮ่าๆ ทุกคนชม (หรือเพราะว่าวันเกิดฟระ?) 55
ส่วนคนอื่นๆก็ซื้อเค้ก ผลไม้ ขนมมาตรึม สรุปว่าปีนี้กินเค้กตั้งสามครั้งแหน่ะ แฮะๆ..น้ำหนักหน่ะไว้ลดทีหลังแล้วกันนะ
หนุกหนาน ขอบคุณมากเลยน๊า..เป็นวันเกิดที่ประทับใจเพราะว่าไม่คิดเลยว่าเพื่อนจะทำให้ขนาดนี้ ขอบคุณๆๆ
 แล้วก็ยังแอบซึ้งกับทุกคนที่อยู่ไทยแล้วโทรศัพท์มาหา
 May 17 ขัดขัดขัดว่างๆก็ไม่รู้จะทำไร แล้วช่วงนี้ร่างกายไม่แข็งแรงซักเท่าไหร่ด้วย เด่วเจ็บคอ เด่วแผ้ผื่นขึ้น เด่วปวดนู่นนี่อย่างกับคนแก่ ก็เลยไปจิมจิลบัง(ห้องอาบน้ำสาธารณะ)อีกแล้ว เดี๋ยวนี้การไปห้องอาบน้ำรวมเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเราไปแล้ว ฮ่าๆ ไม่เขินเหมือนครั้งแรก
 แช่น้ำร้อน ขัดขี้ไคล เง้อออ ไหง๋มันเยอะขนาดนี้เนี่ย
ตอนนี้เลยกลายเป็นjimjil bang maniaอิอิ
เมื่อวานมีโอกาสไปเล่นโบว์ลิ่ง เหมือนๆจะดี ทุกรอบเลย คะแนนไม่โหล่นะ แต่พอจะปิดเกมส์ทีไร โหล่ทุ๊กที เซ็งงง
เสียชื่อลูกสาวแชมป์หมดเลย
โบว์ลิ่งคงไม่รอด เอาดีทางสนุกดีก่า
 แล้วจากนั้นก็ไปบ้านเดวิด ดูหนังกันกับเพื่อนๆ
เรื่องแรกที่ดูเป็นหนังจีน ชื่อภาษาอังกฤษว่า not one less
เป็นเรื่องของเด็กผู้หญิงอายุสิบสาม ที่ต้องทำหน้าที่คุณครูจำเป็นประจำหมู่บ้านในหุบเขาหนึ่งของจีน
เพราะว่าอาจาร์ยลาหยุดหนึ่งเดือนไปดูแลแม่ที่ป่วย
เด็กหญิงเลยต้องสอนเท่าที่จะทำได้ เป็นทั้งเพื่อนทั้งครู
พอได้เห็นความพยายามที่จะมีการศึกษาเพื่อให้มีชีวิตที่ดีขึ้นของเด็กในหนัง แล้วแอบเศร้ากับตัวเอง
เราอ่ามีโอกาสจะเรียน บางทียังขี้เกียจเลย
 เรื่องนี้ทำมาจากเรื่องจริงด้วยนะ ว่างๆลองหามาดูกันได้
มีฉากที่เห็นแล้วสะอึก..
เด็กหญิงที่เป็นครูกับลูกศิษย์ตัวเล็กๆ ไปยกอิฐเพื่อแลกกับเงินน้อยยยนิด
เพื่อเป็นค่ารถให้"ครูจำเป็น" ไปตามเด็กคนหนึ่งที่ออกจากรร. เพื่อไปทำงานหาเงินในเมือง ให้กลับมาเข้าเรียน (เด็กคนนี้ในหนังบอกว่าเกรดสาม น่าจะประมาณเก้าขวบเองนะ..ต้องทำงานแล้วง่า)
พองานเสร็จ ทุกคนเหนื่อยมาก เลยตกลงที่จะแบ่งเงินที่หามาได้ หกหยวน เพื่อซื้อโค้กสองกระป๋อง
เด็กยี่สิบหกคน แบ่งโค้กสองกระป๋องกัน"ชิม"รสชาติ..
เห็นแล้วสะอึกง่า ไม่รู้เพื่อนที่ดูด้วยกันจะรู้สึกยังไง แต่เราเศร้าจัง
หลายคนกินดีอยู่ดี กินทิ้งกินขว้าง ขณะที่คนจำนวนหนึ่ง อีกซีกหนึ่งของโลกได้แค่"ชิม"ก็ถือว่าเป็นเรื่องตื่นเต้นของเค้าแล้ว..T_T
หนังบอกว่า เด็กในประเทศจีนหลายพันคนต้องออกจากรร.กลางคันเพื่อทำงานหาเงิน
เง้อ..
พอหนังจบ เปิดไฟ แล้วหันไปหาเพื่อน หุหุ...ไม่ใช่เราคนเดียวนี่นาที่...ตาบวม
 May 11 หนังฝรั่งเศสและวัดวัง หุหุไม่กี่วันก่อนดูหนังฝรั่งเศสเรื่องนึง สนุกดี
ดูแล้วอิ่มเอม แต่ว่าจำชื่อไม่ได้นี่จิ่ ไว้ถามเพื่อนที่เอามาให้ดูแล้วจะมาโพสนะ
เป็นหนังเรื่อยๆ ไม่ใช่หนังรัก ไม่ใช่หนักตลก แต่ก็แอบมีมุกให้ฮาได้อยู่เรื่อยๆ
ชอบๆ ให้สี่ดาว ยังไม่เท่าหนังญี่ปุ่นเรื่อง always (เรื่องนี้ ทั้งตลก ทั้งน้ำตาซึม ชอบมั่กๆๆ)
------------------------------------------------
ก่อนที่เราจะมา ส่วนใหญ่จะมีแต่คนพูดถึงด้านลบของคนเกาหลี หรือประเทศเกาหลีให้ฟัง
ตั้งแต่เรียนที่มหาลัย ฟังแต่ด้านไม่ดีมาตลอด เช่น คนเกาหลีเดินชนแล้วไม่ขอโทษ ชอบโวยวายเสียงดัง จิกด่าผู้หญิง ด้านดีๆมีน้อยมาก ไม่ค่อยจะชื่นชมกันซักเท่าไหร่ นอกซะจากพวกดารานักร้องอ่านะ
แต่พอได้มาสัมผัสเอง จริงๆแล้วเกาหลีก็มีอะไรดีๆให้เห็นอยู่ทั่วไป ถ้าเราจะมองเค้าอย่างเป็นธรรมและเข้าใจความต่างของวัฒนธรรมนะ
ใช้วิชาที่เรียนจากมหาลัยมาประยุกต์ซะ (เด็กอักษรทั้งหลาย)ฮ่าๆ
เราเองก็ได้เห็นทั้งสิ่งที่หลายๆคนบอกเราก่อนมา มันก็จริงบ้าง ไม่จริงบ้าง บางอย่างก็จริงอย่างที่เค้าว่ากัน แต่ว่าก็มีบ้างบางครั้งที่เราใช้มุมมองเรา ใส่ความเข้าอกเข้าใจลงไปบ้าง ก็ทำให้เราเห็นต่างออกไปจากสิ่งที่รู้มานะ
จริงๆแล้วเค้าไม่ได้ร้ายอะไรอย่างที่ได้ฟังมาหรอก มันก็แค่ความต่างมากกว่า เค้าแค่ทำต่างจากสิ่งเราเรียน รู้ และก็โตมาต่างหาก
คนเราก็งี้แหล่ะน๊า...ใครต่างจากตัวเองก็ถือว่าผิด..ใช่ม๊า?
วันอังคารที่ผ่านมา เป็นวันเด็กของที่นี่ ไปเที่ยวสวนสาธารณะมา (어린이대공원) (เด็กๆน่าร๊ากกกกมาก)
จากการไปเที่ยวครั้งนี้ทำให้เห็นและก็ประทับใจกับครอบครัวคนเกาหลีมากขึ้นอีก (จากเดิมที่เคยไปบ้านน้องเกาหลีมาแล้ว ตอนนั้นก็ประทับใจมาก ไว้วันหลังจะเล่าให้ฟังนะ) พ่อแม่พาลูกๆไปสวนสาธารณะ ปิกนิก นั่งปูเสื่อกินอาหารใต้ตนไม้ เล่นกัน คุยกัน น่ารักดี ดูแล้วคิดถึงที่บ้านมากๆ นี่แหล่ะด้านดีอีกด้านของคนเกาหลี เค้าให้ความสำคัญกับครอบครัวและการเรียนรู้ของลูกๆมากๆ และไม่ใช่แค่วันเด็กเท่านั้น ทุกครั้งที่เราไปสวนสาธารณะหรือว่าที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ก็จะเห็นครอบครัวเกาหลีไปเที่ยวกัน น่ารักมากๆ
พูดถึงการใช้เวลาในวันหยุดของคนเกาหลีนะ เค้าไม่ได้เอาแต่ไปห้างเหมือนพี่ไทยเรานะ เค้าไปสวน และก็ที่อื่นๆอีกมาก ทั้งแกลลอลี่ภาพ วังต่างๆ
เมื่อวานนี้เอง ไปวังกับพี่จุ๋ม เห็นวัยรุ่นไปเดินเที่ยววังกันเป็นคู่ๆ น่ารักออก เดทกันที่วัง อิอิ ต่างจากคนไทยมากไม่ค่อยจะเห็นใครพาแฟนไปเที่ยววัดเที่ยววังซักเท่าไหร่ ส่วนมากก็โรงหนังนู่น จริงมะ? ก็ไม่รู้ว่าทำไมเป็นงั้นเนอะ? จะบอกว่าอากาศร้อน ก็ไม่ใช่นะ เพราะว่าตอนนี้ที่นี่ก็ร้อนอบอ้าวเหมือนกัน
 March 26 หนาวๆเง้อ
ปวดหัวกับเรื่องเรียนจิง จิ๊งงงงง
ที่นี่อากาศงงมาก
ตอนนี้ฤดูใบไม้ผลิแต่เมื่อวานหิมะตก ซะงั้น
หนาวสุดๆเลย เมื่อไหร่จะอุ่นซักที
 ไม่ไหวแล้วเง้อ
ก่อนหน้านี้ที่โรงเรียนพาไปเที่ยว เกาะเจจูด้วย
เคยดูหนังmy girl ก็เลยนึกภาพไว้ซะสวยเลย
แอบผิดหวังเล็กน้อย
หรือที่ๆ เค้าพาไป ไม่ได้อยู่ในฉากหนัง
แต่รวมๆก็หนุกดี ไปกับเพือ่นๆ
กินดี อยู่ดี ฟรีด้วย(ประเด็น)
 กลับมาเรื่องเรียนต่อ
วุ่นวายมาก ถึงมากที่สุด
เล่าไปก็ยาว
เอาเป็นว่า..เครียดสุดๆเลย เง้อออออ
January 26 ไม่ได้เข้ามาซะนานผ่านไปห้าเดือนแล้วนะเนี่ย...เร็วดีจัง
แต่ตอนนี้ อยากให้มันเร็วกว่านี้อีกซักนิด..ได้มั้ย..นู๋วันอยากกลับไทยแล้ว
คิดถึงตอนทำงาน เพือ่นๆ แล้วก็ชีวิตในห้องน้อยที่สีลมจัง
ทำงาน ได้ตังค์ ชอปปิ้ง ดูหนัง เจอเพือ่น ไปดอยตุง นั่งเม้า แล้วกลับห้อง เหงามั่ง ทุกข์มั่ง แต่คุ้นเคย
แง.. อยากกลับบ้านนนนนน
ผ่านไปห้าเดือน ได้อะไรหลายๆอย่างจากการมาต่างประเทศคนเดียว นึกๆดูแล้วก็เป็นประสบการณ์ที่ดีมากเลย
ได้รู้จักตัวเองมากขึ้น ได้เพื่อน ได้รู้จักคนดีๆเยอะแยะ ได้ทุกข์ ได้สุข ได้สนุก ได้ลำบาก ได้เหงา ได้ซึ้งกับน้ำใจจากใครที่เพิ่งจะรู้จัก
ก่อนมา เคยกลัวอะไรหลายๆอย่าง
กูจะรอดมั้ยหว่า
จะมีเพื่อนยังไง
จะเรียนไหวมั้ย
มาถึงตอนนี้ .. ก็คิดได้ว่ามันก็แค่ความกลัวอ่ะนะ นึกถึงที่อาจารย์เอ็มบอก"ถึงตอนนั้นแล้ว มันก็จะไหวเองนะครับวรรณ" ขอบคุณอ.เอ็มมาก
ตอนนี้รู้แล้วว่ามันใช่เลย
 จริงๆแล้วต้องขอบคุณทุกๆคนเลยหล่ะ ครอบครัว เพือ่น อาจารย์ พี่ๆที่ออฟฟิต ก่อนมาทุกคนช่วยเหลือมากมาย ขอบคุณน๊า
................................
ชีวิตนักเรียนที่นี่สนุกกว่าที่คิดซะอีก หรือเพราะว่าเราไม่ได้คาดหวังอะไรมากก็ไม่รู้ดิ่
แต่มันก็ดีแล้วหล่ะที่เป็นแบบนี้
ช่วงเดือนแรก อากาศยังไม่หนาว เที่ยวเกือบทุกวันเลย ไปนู่นไปนี่ หนุกหนาน เรียนก็ไม่หนัก
พอเปิดเทอม ต้องสอบวัดระดับ ว่าจะได้อยู่ห้องไหน
เทอมแรกเราได้เรียนระดับสาม แรกๆชิวมาก เพราะว่าแกรมม่าบางตัวเรียนมาบ้างแล้ว คุ้นๆบ้าง
แต่ครึ่งหลังนี่ ชิวไม่ไหว แอบยาก แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี
ตอนนั้นมีทัศนศึกษาที่ภูเขา โห..แค่ได้ยินว่าต้องปีนเขา ก็ไม่อยากไปแล้ว ก็เรามันชอบทะเลอ่ะ
แต่นะ..มาถึงนี่แล้ว เอาซะหน่อย ไปไหนไปกัน
สรุปว่าไปถึงแล้วก็ลุยเต็มที่ คนอื่นๆสลบเหมือดกันอยู่ตีนเขา วันวันปีนถึงยอดเลย ฮ่าๆ ไปกันแค่ห้าคนเท่านั้น หนึ่งในนั้นก็มีเราอยู่ด้วย ภูมิใจมากเลย อิอิ
เทอมนี้ ผ่านมาระดับสี่ โค้งสุดท้ายของแกรมม่าแล้ว เฮ้ออออ จะอ้วกออกมาเป็นแกรมม่าอยู่แล้ว
เรียนกันวันละสามตัว จะบ้าตาย เรียนหน้าลืมหลัง ใช้กันมั่วไปหมด
แรกๆแอบเครียด แต่ตอนนี้ก็หนุกหนานดี ไม่เครียดเท่าไหร่แล้ว คิดให้มันสนุกดีกว่า
เทอมนี้ทัศนศึกษาที่สวนสนุกเอเวอร์แลนด์ ติดที่ว่ามันเป็นฤดูหนาว ต้นไม้ดอกไม้ไม่มี ก็เลยไม่ค่อยสวยเท่าไหร่
อีกอย่าง ตอนเล่นเครื่องเล่นสูงๆ ลมโกรกซะ...โคดจะหนาววววว แต่ก็มันส์อีกแบบ
ประสบการณ์อีกอย่างที่ยากจะลืม ฮ่าๆ
คือ...การไปจิมจิลบ้ง(ห้องอาบน้ำสาธารณะ)
ดีนะที่เราเข้าไปคนเดียว ไม่งั้นเขินแย่ โหะๆ
พอเปิดประตูเข้าไปก็..กรี๊ดดด นี่ช้านอยู่ที่ไหนฟระเนี่ย พวกนี้นี่มันใครกานนน เอากันงี้เลยหรอ .. นี่ช้านต้องทำงี้หรอเนี่ย
แอบอึ้งอยู่ห้านาที นึกแล้วขำมาก
นั่งอึ้งอยู่ที่ลอกเกอร์เสื้อผ้า ไม่กล้าถอดง่ะ ก็แหมๆ ไม่ชินเลย
เราคิดๆดู ถ้าที่ไทยมีแบบนี้ คงมีคลิปออกมาตรึม ฮ่าๆ
สาวๆเกาหลีแบบ...เอ่อ ผิวสวยมากมาย พอดีกว่า..เด่วติดเรท ฮ่าๆ
September 25 สั่นๆอากาศหนาวแล้ว
แง
นี่เค้าฤดูใบไม้ร่วงนะ
แต่ว่าหนาวกว่าฤดูหนาวที่ไทยอีกอ่า
แง
จิราวรรณตายแหง๋มแก๋ม แง แง แง
บรื๋ออออออ... September 16 ชิวเกิน ฮ่าๆholidays 3วัน
เราเที่ยวทุกวันเลย เย้ 55 เรืมจาก แม่น้ำฮันกัง แต่ว่าไม่ได้ล่องเรือ..แพง หุหุ ไว้ก่อนแล้วกันนะ แล้วก็ขึ้นเขานัมซาน ไปโซลทาวเวอร์ (ได้เห็นร้านอาหารของจอห์นนี่ ในละครเรื่อง แม่มดยูฮี ด้วย อิอิ) จะว่าไป ตึกมันไม่เห็นจะสวยเลยอ่า แค่บรรยากาศดีเท่านั้นเอง วันนี้ไปดูจั้มพ์ด้วย รอบที่สองแล้วก็ยังฮาอีกอยู่ดี ทำได้ดีมากๆเลย เราว่าที่เค้าไปแสดงที่ไทยกับที่นี่ไม่ต่างกันมากเลย คุณภาพเท่ากัน หนุกเหมือนๆกัน แต่ยังไงก็ดีใจที่ได้มาดูที่นี่อีก..(ขอบคุณมิสเตอร์ยอม มากมาย ที่ให้ตั๋วฟรีมานะคะ อิอิ) เที่ยวบ่อยมาก ทุกครั้งที่มีโอกาสเลยก็ว่าได้ ฮะๆๆ มีเพื่อนคนนึงถามว่า วันๆนึงนี่แกทำอะไรบ้างวะ เรียนบ้างรึป่าวเนี่ย "แหมๆ ก็ขอนิดนึงเหอะนะ ให้จุใจก่อน" จะว่าไปก็...เที่ยวเยอะมากเกินไปแล้วหล่ะ อิอิ เรียนก็ไม่ได้เรื่อง มัวแต่เที่ยว เง้อ... แต่ยังไงวันวันก็มีความสุข^^..จะอะไรหนักหนาหล่ะ จริงมั้ย ได้มาต่างประเทศทั้งที ถ้าเอาแต่เรียนจะคุ้มได้ไง ... (แอบปลอบใจตัวเอง555) August 31 ฝนตกพรำๆโออววววว วันนี้ฝนตกแต่เช้าเลย
เหมือนที่ป๊อบบอกไม่มีผิด ที่นี่พยากรณ์อากาศเชื่อได้เกือบร้อยเปอร์เซนต์
แล้วก็จริงด้วยอ่า
เมื่อเช้าไปร่วมพิธีเปิดของนร.ทุน ไม่มีไรมากเลย
ฝนก็ดันตกอีก เซ็งสุดๆ เฉอะแฉะ
มะชอบเลย
แต่ที่ดีหน่อย พอจบพิธีทั้งหลายแหล่ะ
เค้าก็เรียกทุกคนไปรับตังค์ อิอิ
ชอบอยู่อย่างเดียวนี่แหล่ะน๊า
โว้ววววๆๆๆ รวยแล้ว
จะเอาไปซิ้อทอล์กกิ้งดิก อิอิ August 18 เรื่องของเรื่องก็คือ..อืมมมม....
ชีวิตถึงคราวพลิกผัน...ฟังดูเว่อร์ดีมั้ยหล่ะ
ใครจะไปคิดว่าจิราวรรณจะได้ทุนไปเรียนต่อปริญญาโทที่เกาหลีหล่ะ..55ตัวมันเองยังงงอยู่เลยเนี่ย..
ตอนแรกที่ได้รับโทรศัพท์ ในใจคิดว่า"ตายห่า..กูจะเรียนได้หรอ ไม่เอาอ่ะ ไม่เอา ไม่ไปปป อยากเป็นแอร์อ่ะ"
อีกเสียงนึงในหัวดังขึ้นมา"แล้วมึงสะเหร่อ สมัครไปทำไมวะ"
เถียงกันไปมาอยู่แบบนี้ทั้งคืน
(ยังไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง)
คิดไป คิดมา คิดไป ...โทรหาที่บ้าน...เค้าก็อึ้งกันหมด
ไม่รู้ว่าดีใจหรืออะไร..รู้แต่ว่าวันนั้น พอบอกไป ทุกคนก็เงียบ
แต่แล้ว..เสียงป๋าก็โพล่งออกมา"อย่าไปเลย..ตั้ง3ปี"
.......
..........
จิราวรรณสับสน
ไปดี ไม่ไปดีวะ
ไปดี หรือไม่ไปไม่ดี
งง
ทำไงอ่า
แงงงงง
ตัดสินใจส่งเมล์ปรึกษาเดอะแก๊งค์...
ทันใดนั้น..
ซิ่ม(อีกล้วย)โทรมา "อีควาย นี่มึงจะบ้าหรอ"
เอ่อ...กูยังไม่พูดไรเลยกล้วย..มึงด่ากูทำมายยยย
 จากนั้นประมาณ10นาที ก็ฟังมันด่าต่อไป ด่า แล้ว ด่า อีก @$^?P)*##$%/$^&**#^@
จนตัดสินใจได้แล้ว เอออออ กูไป กูไป พอแระมึง
จากนั้นก็โดนมันประนามต่ออีกนิดหน่อย...
55
ไงก็ขอบใจทุกคำแนะนำนะค๊า (อ.เอ็ม ด้วยอีกคน..ขอบคุณค่า)
ติดตามกันต่อไปละกันนะว่าวันวันผู้แกร่งกล้าจะเอาชีวิตรอดในเมืองโซลได้หรือไม่...ฮ่ะๆ
July 27 ถามไปงั้น..รู้คำตอบอยู่แล้ว -*-เมื่อวานไปหอเพื่อน เมเล่นกีตาร์ให้ฟัง
รู้สึกดีมาก
คิดถึงสมัยเรียนจังเลย...
กลุ่มเราน่าจะมีคนเล่นกีตาร์เป็นบ้าง คงหนุกหนานมิใช่น้อย
 ฟังเมเพลินไปเลย
จนมาถึงเพลงๆนึง...หยุดกึก..
โดนนนนน
เพราะดี
วันนี้ก็เลยให้พี่บิลโหลดมาให้ ฟังตั้งแต่9โมงเช้า
ตอนนี้บ่าย 14.30แล้วก็ยังฟังเพลงเดิม..
เป็นเอามาก
ปล.เพลงนั้นก็คือ"คำถามจากเพื่อนเก่า"ของแอน ธิติมา
เพราะดีน๊า หามาฟังกันเพื่อนๆ July 17 งานรับปริญญาผ่านไปไวมากๆๆๆ ปีนึงแล้วอ่ะนะที่เรารับปริญญา
ดีใจด้วยกับบัณฑิตใหม่น๊า ทุกๆคน
เป็นโอกาสดีที่ได้กลับทับแก้วอีกครั้ง เง้ออ....คิดถึงจัง
คิดถึงทับแก้วมากๆๆ
เรากะนัชก็เลยเดินเล่นซะรอบม.เลย "คณะเรา..อักษร" "สะพานข้ามดาว" "ลานทรงพล" "ยูเนี่ยนมอล์" "เพชรช็อป" "ปี้คูล" "เพชรรัตน์4" "สะพานสระแก้ว" "สนามจันทร์"
เง้ออออ คิดถึงมากมาย
ปล. ขอแอบร้องเพลงคณะ อิอิ
"มีเพียงเราที่เข้าใจกันดี พร้อมจะมีสิ่งดีให้กัน
ให้เรืองนามทั่วทั้งสนามจันทร์ ว่าเรานั้นคืออักษร..." July 02 my birthdayขอบคุณทุกคนมาก..ทุกคำอวยพร ทุกเมสเสส ทุกสายโทรศัพท์ ทุกเม้นในไฮไฟ
ทุกอย่างเลย
ขอบคุณพระเจ้าที่ให้ชีวิต ให้มีโอกาสเติบโต-เรียนรู้และให้เกิดในครอบครัวนี้
ขอบคุณครอบครัว..น่ารัก..รักมากมาย
ขอบคุณเพื่อน พวกมึง มึง และมึงทุกคน..ช่วงเวลาที่ยากที่สุด ดีใจที่มีพวกมึงอยู่ข้างกู
ขอบคุณทุกคนที่ผ่านมาในชีวิต...ทั้งดีและร้าย อย่างน้อยคุณๆทั้งหลายก็ให้ประสบการณ์กับชั้น..
........
สนุกและก็ดีใจมากที่เมื่อวานเพื่อนมารวมกันเกือบครบ..ขาดอีเอง..(เจ้าเก่า)
ดีใจที่แป้งได้บินกลับมาพอดี..ดีใจที่เพื่อนโทรทางไกลมา ทั้งป้าแอ้วกะปู (อีปู--กูหวังว่ามึงจะหายดีในเร็วๆนี้นะ)
..........
special thanks...
พี่หมง โทรหาก่อนใครเพื่อน ก็เล่นโทรมาวันที่1นี่นา..บอกเบิร์ดเดย์ไปเกือบๆ20รอบ
 ป๋า โทรมาตั้งแต่6โมงเช้า..เพราะคิดว่าจะเป็นคนแรก..น่ารักที่สุด คุณพ่อหนูเนี่ย
โอ๋-พี่ท็อป-พี่ออฟ เค้กกีวี่อร่อยมากจริงๆ ไม่ได้กินเค้กวันเกิดมาหลายปีมั่กๆๆๆแล้ว(ลืมไปแล้วว่าวันเกิดเค้าต้องกินเค้กกันนะเนี่ย)
เดอะแก๊งค์ แค่มารวมกัน กูก็ดีใจแล้ว
เมย์ น่ารักสุด luv ya!
เอ็ม ดีใจมากมายนะเอ็ม
มี่ ดีใจๆ เปลืองตังค์แกแย่เลย..ขอบใจน๊า
เอก ขอบใจ ที่แอบซุ่มอยู่ในเอ็ม..อย่างกะทหารนะแก55+ ยังไงก็ดีใจ ถึงปีนี้จะไม่ได้อยู่ข้างกันแล้ว..
ลูอิด ขนมปังปิ้ง อร่อยจิงๆแต่ติดเนื้อกะทะนะช้านอยู่นะ..55
ตี๋ ตอนแรกแอบน้อยใจ แต่หายแล้วหล่ะ..แค่มาก็ซึ้งจะแย่
พี่อุ้ย คำอวยพรพี่ ซึ้งสุดๆไปเลย ขออนุญาตเอามาแปะนะ -->"ถ้ามีสิ่งดี ๆ จะเกิดขึ้นในชีวิตของผม ผมขอให้เกิดขึ้นกับหนูวรรณด้วย สุขสันต์วันเกิดหนูวรรณ ^!^"
พี่ก้อง ไอดอลของหนู..สั้นๆแต่ลึกซึ้งตามเคย ขอบคุณค่ะ -->"วรรณ คนเราพออายุมากขึ้น อาจได้นอนน้อยลง แต่ขอให้ฝันมากขึ้น สุขสันต์วันเกิดครับ : )
ขอบคุณทุกๆคนเลยน๊า...ปีนี้เป็นวันเกิดที่มีความสุขมากมายเลยจริงๆ
June 16 ชีวิตวุ่นวือออวันศุกร์ลาหยุด กะลังนั่งชิวมากมายที่บ้านไร่ฯเอกมัย
ตู๊ด-ตู๊ด
อ๊ะ พี่น้องโทรมาทำไมเนี่ย
"ค่า ว่าไงคะ?"
"วันวัน...เกิดเรื่องใหญ่แล้วเนี่ย เปลี่ยนตั๋วให้ผู้โดยสารไป แต่ตั๋วหมดอายุแล้วนะ
จำได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น บอกเค้ารึป่าวว่าตั๋วหมดอายุต้องจ่ายเงินนะ"
...........
...............
..............
"จำไม่ได้ค่ะ สงสัยหนูผิดจริงๆนั่นแหล่ะพี่น้อง เค้าว่าไงบ้าง ยอมจ่ายรีป่าวคะ??"
"เค้าไม่จ่ายอ่ะสิ 17200 เค้าบอกไม่ใช่ความผิดเค้านี่ พยายามนึกเร็ว พี่จะได้ช่วยพูดให้"
เง้อออ กูตายแน่ โดนด่ายับแน่ กำ เซ็งและเศร้า ทำไงดีวะ
เอาวะ กลับออฟฟิตดีกว่า เป็นไงเป็นกัน ด่าก็ด่ามาเลย ยอมรับผิด แงงงงง....
แต่ผิดคาดมากมาย กลับมาถึงออฟฟิต พี่ๆเข้ามาพูดกับเราดีมากๆ
"ไม่เป็นไรหรอก ใครๆเค้าก็ผิดกัน อย่ากังวลๆ"
"อย่าคิดมากเลย"
"คนทำผิด คือคนที่ทำงาน"
หลายๆคำพูด หลายๆมือที่ลูบหัววันนั้น ...ทั้งโทรศัพท์จากพี่ปุ๊ย เมสเสสจากพี่น้อง เม้นจากพี่จิ๊บ
คำด่าผู้โดยสารเพื่อให้เรารู้สึกดีขึ้นจากพี่น้อง พี่จิ๊บ พี่ปุ๊ย พี่นิด ทุกคนเลย
สายตาที่เข้าใจและให้กำลังใจ
ขอบคุณมากจริงๆเลยนะคะ หนูซึ้งสุดๆเลยง่ะ
และเค้กกับขนมปังของพี่น้องที่ทำมาให้กินวันนี้ ช่วยได้มากเลยจริงๆนะ^^
ออ..จริงๆแล้วต้องขอบคุณคุณสุชลด้วย(อีกคนละกันนะ) ที่จ่ายตังค์ให้แม้ว่าจะมีสายตาประนามและคำด่าว่า เหอะๆ
แต่มันก็ความผิดเราจริงๆอ่ะ ไม่เถียงเลย เง้ออออ
ที่กังวลอยู่ตอนนี้คือ เงินเดือนของเดือนนี้จะออกมั้ยน๊า เหอๆๆๆ จะเศร้าไปกว่านี้มั้ยเนี่ย
........
วันเสาร์ไปสุพรรณฯกับอ.ยงยุทธและพี่ก้อง
ในที่สุดก็มีโอกาสได้เจอพี่ก้อง ฮ่าๆๆ
ทำให้ลืมเครียดเรื่องเงินได้ไปหลายชั่วโมงเลยทีเดียว อิอิ หนุกหนานและได้แนวคิดใหม่ๆเยอะแยะ
ไปกะใครบ้างก็ไม่รู้แต่กลับกลายเป็นคุ้นเคย คุยกันได้หนุกหนานภายในไม่กี่นาทีที่เจอ
นี่แหล่ะ กำไร ของการลุยคนเดียวบ้าง จริงมั้ย^^
June 05 งุงิป้าแอ้วประกาศแต่งงานอย่างเป็นทางการ
18กรกฏานี้ ณ กรุงลอนดอน
โทรหาเรามะวาน เราก็ถามว่า
"ป้าแอ้ว อยากได้ไรรึป่าว"
ตอบว่า"อยากให้เพื่อนมางานแต่งอ่ะ"
กำ...
ส่งเงินมาจิ่ ไปแน่
รักป้าแอ้วนะ แต่เพื่อนเป็นผู้หญิงจนง่ะ ทำไงดี
เง้ออออ
แต่ไงก็ดีใจสุดๆไปเล้ยยยย
ในที่สุดก็ลงจากคานไปหนึ่ง เหอะๆๆๆ เบียดกันจะแย่อยู่แล้วเนี่ย
เกาะกันเหนียวแน่นหนึบขนาดนี้
ขนาดว่า นิกกี้มันเคยบ่น "แม่ง อีบางคนลงแล้วเสือกกระโดดกลับขึ้นมาใหม่ทำไมก็มะรู้ กูมะมีที่จะยืน"
5555
ผู้ชายหาง่าย ... ไม่สิ เพศชายหาง่าย
แต่ผู้ชายหายากนี่นา ทำไงหล่ะ
555555555 May 15 ยิ่งรณรงค์--โลกยิ่งร้อนนะเนี่ย2วันนี้ยุ่งมากมาย เง้ออออ
มีspecial caseในมือเราเยอะสุดเป็นประวัติการณ์ตั้งแต่ทำงานที่นี่
 มีcaseน้องหมา 2 case
เด็กUM(Unaccompanied Minor) 2 case
และคนป่วย strecher 1 case
 กล้าให้เราทำได้ไงเนี่ย..เหอะๆ
ดีนะที่วันนี้strecherจะเดินทางแล้ว...ผ่านไป1 เง้ออ
มีเวลาแอบมาเขียน55
-------
เอารูปตอนไปงาน"ศิลปะกลางสวน ดนตรีกลางใจ" ที่สวนลุมฯมาลงด้วย
(จำชื่องานไม่แม่น ถ้าผิดก็ขอโทษด้วยน๊า)
งานนี้สนุกมาก
ได้ทำสมุด ได้เพ้นท์ถุงย่ามลดโลกร้อน ได้ทำเข็มกลัด
เค้าให้เราลองทำเองด้วย ปลื้มมากๆๆ
หนุกจิงๆ^^
ปล. เราว่าย่ามลดโลกร้อน มันก็ไม่ได้ลดความร้อนอะไรหรอก
ถ้าเรายังใช้มันจำนวนมากๆแบบนี้
ไม่ว่าอะไร ถ้าใช้กันจำนวนมากๆ ก็ไม่ทำให้ลดโลกร้อนลงได้หรอก
ลองมาคิดถึงกรรมวิธีการผลิตถุงผ้ากันดีมั้ย
ถึงจะเป็นผ้าก็จริง แต่ถ้ามนุษย์ยังต้องการกันจำนวนมากมายขนาดนี้ ก็ต้องเข้าสู่ระบบอุตสาหกรรมอยู่ดี
ระบบอุตสาหกรรม = ทำให้เกิดโลกร้อน
จิงมั้ย???
May 11 สนุกสนาน..ที่ร้านกาแฟวันเสาร์เพื่อนๆนัดกันไปบ้านไร่กาแฟที่เอกมัย
ก็นะ..ตามนิสัยและสันดาน เหอะๆ นัดกันบ่าย2แล้วก็สายตามเคย
นิกกี้ก็มาถึงก่อน ..
ก็เข้าใจนะ ว่าโมโห หงุดหงิด
แต่เรากำลังจะถึงแล้วอ่ะ อีกไม่เกิน10นาที ปรากฏว่าโทรไปอีกที
นิกกลับแล้ว แป่ว
นิกกี้มันโมโหมาก.."ทำไมมาสายกันตลอดเลยวะ ต้องมารออีกแล้ว"
ง่า...ขอโต๊ดดดด
กลายเป็นว่าเหลือแค่เรา ป๋อ อุ๋ย อ้อ กะเบล ที่มากินด้วยกัน
เสียดาย เสียใจ ที่นิกกี้ไม่อยู่รอมาด้วยกัน ร้านน่านั่งมาก สบายดี ชอบๆ
นอกจากจะไปบ้านไร่ฯแล้ว ตอนเย็นก็ไปงานเปิดตัวหนังสือพี่เอ๋ที่ร้านกาแฟประตูสีฟ้า(blue door)เอกมัยซ.10ด้วย
ร้านนี้ก็น่ารักดี แต่ดูท่าทางจะแพงนะเนี่ย...ก็ไม่รู้หรอก ไม่ได้กินอะไรเลย คนเยอะจัด
อยากเข้าไปดู "นิ้ว" พี่เอ๋ตัวเป็นๆเหมือนกัน ว่า"กลม"มั้ย ทำไมชื่อนิ้วกลม 555
ที่ไปเนี่ย จุดประสงค์คือหวังว่าจะได้เจอพี่ก้อง..แต่พี่ก้องไม่มา ง่า...เศร้าจายยย
แต่ก็ยังได้เห็นโฉมหน้าพี่อัพ...55+ เหมือนที่เค้าวาดตัวเองในอะเดย์เลย
แต่ว่าพอพูด...เอ่อ...ผิดคาด
นุ่ม เบา และก็เข้าใจเลย ที่ป๋อมันบอกว่า "พี่อัพ พริ้ว มาก" 55+
จากนั้นก็ไปต่อที่สตาร์บัค เป็นการทัวร์ร้านกาแฟจริงๆเลยนะ 3ร้านใน1วัน
------
วันอาทิตย์นอนเป็นตายเลย กะว่าจะไปโยคะ9.00เช้า แต่ตื่นก็จะ10.00อยู่แล้ว
เพื่อนนัดไปเดินสวนกัน เหอะๆ ฝนตกและเป็นเหม่นเม้นก็เลยหลับปุ๋ยเลย ฮี่ๆ
สรุปว่าเมื่อวานพักผ่อนของจริง กิน นอน ดูcoffee princeที่ห้อง..อากาศดีสุดๆ ฝนหยุด เย็นสบาย
อยากให้วันหยุดอากาศดีแบบนี้ทุกวันจัง
 ปล. นางเอกเหมือนเด็กผู้ชายหน้าหวานจริงๆนะ น่าร๊ากกก
ปล.ชอบคนญี่ปุ่น (คนทำวอฟเฟิล) เท่สุดๆ
ปล.กลับสู่วังวนหนังเกาหลีทีไร ตาบวมมาทำงานทุกที
---------
การเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่(เว่อร์ไปมั้ย) จิราวรรณตัดผมสั้น
ว๊ากกกก...
หน้าเด็กลงอีก20เปอร์เซน คนตัดบอกว่า "อย่างกับเด็กมัธยม" โฮ่ๆๆ
ความน่าเชื่อถือในการทำงานลดลงไปอีก30เปอร์เซน แง้ววว
ดีนะที่งานเรามันไม่ต้องเจอหน้าผู้คน ดีอย่างนี้แหล่ะ (นั่งกินได้ท้างวัน
 )------
ข่าวดีของวันนี้
ต่อไปอาจจะไม่ต้องรับโทรศัพท์เกาหลีแล้ว
ระบบcall centre เสร็จแล้ว เย้ๆๆๆๆ
คาดว่าจะเปิดใช้วันที่21พฤษภานี้
ให้ฝันหนูเป็นจริงด้วยเต๊อะ..เง้อ...
May 06 เสม็ดไรว๊า..ไม่เห็นเสร็จซักกะทีรอบที่4แล้วนะคะเนี่ย...
มะเห็นจะจริงอย่างเค้าว่ากัน555
แอบเซ็ง ไปทะเลตอนมีพายุเข้า
ฝนตกเดะ...
ก็เลยนั่งอยู่ในห้องไป1วัน...ยังดีที่ตอนเย็นหยุดนะนั้น
ไม่งั้นคงเอาได้แต่เล่นไพ่เอาเป็นเอาตาย
พี่ขวัญถึงกับพูดว่า"ชั้นผิดหวังนิดๆนะเนี่ย ไม่คิดว่าแกจะบ้าเล่นไพ่"555
มีพายุทำให้คลื่นก็สูงใช้ได้เลย น่ากลัวด้วย แต่ก็เล่นน้ำหนุกดี
ว่ายน้ำไม่เป็นแต่กระแดะเล่นน้ำลึกด้วยนะ 55
ครั้งนี้เล่นน้ำเยอะสุดแล้ว ไปกะเพื่อนไม่ได้เล่นเลย พวกมันแม่งอยู่บกกันตลอด
หนักไปทางถ่ายรูป
นึกถึงอีปุ้มเลย "ชั้นไปเดินเล่นสวยๆก่อนนะ" 555
เอออออ..มึงพูดได้คนเดียวนี่ ประโยคนี้หน่ะ
ง่ะ..ว่าแล้วก็คิดถึงเพื่อนนนน
|
|
|
